Heparin Nedir? Ne İşe Yarar ve Nasıl Uygulanır?

Heparin, kanın pıhtılaşma sürecini baskılayan ve trombüs oluşumunu önlemek amacıyla kullanılan güçlü bir antikoagülan ilaçtır. Özellikle damar içinde pıhtı gelişimini engelleyerek kan akışının korunmasına yardımcı olur ve akut ya da riskli durumlarda hızlı etkili antikoagülasyon sağlamak için tıbbi gözetim altında uygulanır.

Heparin tedavisinin kullanıldığı klinik durumlar arasında derin ven trombozu, pulmoner emboli, akut koroner sendrom ve bazı cerrahi girişimler sonrası pıhtı riskinin azaltılması yer alır. Ayrıca diyaliz uygulamalarında ve damar içi kateterlerin açık kalmasının sağlanmasında da heparin, pıhtı oluşumunu önleyici tedavi olarak tercih edilir.

Heparin uygulama yöntemleri ve dozlama, hastanın klinik durumuna ve tedavi amacına göre değişiklik gösterir. İlaç genellikle intravenöz infüzyon veya subkutan enjeksiyon şeklinde uygulanır. Hastanın kilosu, pıhtılaşma testleri ve eşlik eden hastalıklar dikkate alınarak doz ayarlanır ve tedavi süresince laboratuvar değerleri yakından izlenir.

Heparin kullanımında izlem ve güvenlik büyük önem taşır çünkü tedavi sırasında kanama riski artabilir. Aktive parsiyel tromboplastin zamanı gibi pıhtılaşma testleri düzenli olarak kontrol edilir. Ayrıca heparine bağlı trombositopeni gibi nadir fakat ciddi yan etkilerin erken saptanması için klinik değerlendirme yapılır.

Heparin Nedir ve Vücudumuzda Nasıl Çalışır?

Kanın pıhtılaşması, aslında vücudumuzun sahip olduğu en muazzam ve hayati savunma mekanizmalarından biridir. Parmağınızda küçük bir kesik oluştuğunda, kan damarlarının içinde devriye gezen ve “trombosit” adı verilen küçük kan pulcukları hemen o bölgeye hücum eder. Bu pulcuklar birbirlerine tutunarak fiziksel bir tıkaç oluşturur. Ardından kanın içinde dolaşan çeşitli proteinler, adeta bir ağ örerek bu tıkacı sağlamlaştırır ve kanamayı durdurur. Sağlıklı bir insanda bu sistem sadece bir kanama olduğunda devreye girmelidir. Ancak bazı hastalıklarda veya damar içine yapılan tıbbi müdahalelerde, bu sistemin yanlışlıkla veya aşırı tepki vererek damar içinde çalışması, kan akışını tamamen durduran tehlikeli tıkanıklıklara yol açabilir.

İşte heparin tam bu noktada devreye giren çok güçlü bir dengeleyicidir. Kimyasal yapısına bakıldığında, oldukça karmaşık ve uzun zincirli bir molekül olduğu görülür. Aslında insan ve hayvan vücudunda doğal olarak da belirli hücreler tarafından üretilen bu madde, bilinen en yüksek negatif elektrik yüküne sahip biyolojik bileşenlerden biridir. Tıbbi tedavilerde dışarıdan ilaç olarak verildiğinde, heparinin çalışma mantığı doğrudan kanı sulandırmak veya pıhtıları eritmek değildir. Vücudumuzda zaten var olan ve pıhtılaşmayı frenlemekle görevli olan “Antitrombin” isimli doğal bir proteinin işleyişini değiştirerek çalışır.

Heparin molekülü kanın içine karıştığında, bu doğal frenleyici proteine sıkıca bağlanır. Bu bağlanma, proteinin üç boyutlu yapısını değiştirerek onun pıhtılaşma enzimlerini yakalama ve etkisiz hale getirme hızını aniden bin katına çıkarır. Yani heparin, vücudun kendi güvenlik sistemini olağanüstü bir hıza kavuşturan bir tür katalizör görevi görür. İlacın damar yoluyla verilmesinin ardından saniyeler içinde etki etmeye başlaması, onu acil müdahale gerektiren kalp krizleri, akciğer embolileri ve riskli damar ameliyatlarında vazgeçilmez bir araç haline getirmektedir.

Girişimsel Radyoloji İşlemlerinde Heparin Neden Bu Kadar Önemlidir?

Girişimsel radyoloji, hastanın vücudunda büyük cerrahi kesiler açmak yerine, sadece bir iğne deliğinden damarların içine girilerek yapılan ve görüntüleme cihazlarının rehberliğinde yürütülen modern tıbbi tedavileri kapsar. Bu tedaviler sırasında hastanın kasık, el bileği veya boyun damarından giriş yapılarak metrelerce uzunluğundaki damar ağının içinde hedeflenen sorunlu bölgeye ulaşılır. Bu sorunlu bölge tıkanmış bir bacak damarı, kanamaya yüz tutmuş bir beyin baloncuklanması (anevrizma) veya bir tümörü besleyen anormal bir damar ağı olabilir.

Bu hassas işlemler sırasında damar tünellerinin içinde ilerletilen tıbbi ekipmanlar ileri teknoloji ürünü olsalar da vücut için tamamen yabancı maddelerdir. İnsan vücudunun bağışıklık ve pıhtılaşma sistemi, damar içinde hareket eden plastik veya metal bir cismi hissettiği anda bunu büyük bir tehlike veya devasa bir yara olarak algılar. Eğer pıhtılaşma sistemi geçici olarak durdurulmazsa, kan hücreleri saniyeler içinde bu cihazların üzerine yapışmaya başlar.

Cihazların üzerinde oluşan bu pıhtılar sadece kullanılan malzemeleri tıkamakla kalmaz; aynı zamanda kanın akış gücüyle yerlerinden koparak akciğer, kalp veya beyin gibi hayati organların ince damarlarına sürüklenip ani ölümlere veya kalıcı felçlere yol açabilir. Bu nedenle işlem süresince kanın akışkanlığını korumak, sadece başarılı bir tedavinin değil hastanın hayatta kalmasının da temel şartıdır. Heparin, bu tıbbi cihazların etrafında adeta görünmez ve kaygan bir moleküler kalkan oluşturarak, kan hücrelerinin bu yüzeylere tutunmasını engeller.

Girişimsel işlemlerde kullanılan ve pıhtılaşma riski yaratan temel tıbbi malzemeler şunlardır:

• Kateterler
• Kılavuz teller
• Metal stentler
• Balonlar
• Koruyucu kılıflar

Tıbbi Tedavilerde Kullanılan Heparin Çeşitleri Nelerdir?

Modern tıbbi uygulamalarda karşımıza genel olarak iki farklı heparin türü çıkmaktadır. Bu iki türün vücuttaki çalışma mekanizmaları temelde aynı olsa da kullanım şekilleri, etki süreleri ve takip gereksinimleri açısından aralarında büyük farklar bulunur. Tedavi planlanırken hangi türün seçileceği tamamen hastanın mevcut durumuna, yatış gerektirip gerektirmediğine ve yapılacak tıbbi işlemin niteliğine göre belirlenir.

Birinci tür, “Standart Heparin” veya tıbbi adıyla anfraksiyone heparindir. Molekül yapısı laboratuvar ortamında parçalanmamış, uzun ve bütün haldedir. Bu yapısı nedeniyle sadece damar yoluyla (intravenöz) uygulandığında en iyi sonucu verir. En büyük avantajı, kana karıştığı anda saniyeler içinde maksimum etkiyi göstermesi ve vücuttan çok hızlı bir şekilde temizlenmesidir. Ayrıca bir kanama komplikasyonu yaşandığında özel bir panzehir ile etkisi anında ve tamamen sıfırlanabilir. Bu hızlı açılıp kapanma özelliği, onu milimetrik hesapların yapıldığı ameliyathaneler ve girişimsel radyoloji üniteleri için kusursuz bir seçenek haline getirir.

İkinci tür ise “Düşük Molekül Ağırlıklı Heparin” olarak bilinir. Bu ilaç, standart heparinin laboratuvar ortamında özel enzimler veya kimyasal işlemlerle daha küçük, eşit ve kısa parçalara ayrılmasıyla elde edilir. Bu işlem molekülün karakterini tamamen değiştirir. Düşük molekül ağırlıklı heparinler cilt altına yapılan küçük iğnelerle uygulanır. Emilimi daha yavaştır, bu sayede etkisi çok daha uzun saatler boyunca aynı seviyede kalır. Sürekli kan testi ile doz ayarlaması yapılmasına gerek bırakmayan, tahmin edilebilir bir etki profiline sahiptir. Hastaların hastaneye yatmasına gerek kalmadan, evde kendi kendilerine veya bir yakınları vasıtasıyla kolayca uygulayabilmeleri en büyük tercih sebebidir.

Evde kullanılabilen düşük molekül ağırlıklı heparinlerin tercih edildiği durumlar şunlardır:

• Gebelik süreci
• Uzun süreli yatak istirahati
• Ortopedik ameliyat sonrası
• Kanser tedavisi dönemi
• Uzun kıtalararası uçuşlar sonrası

Damar İçi Operasyonlarda Heparin Uygulama Adımları Nelerdir?

Damar içi bir tedavi planlandığında, heparin uygulaması asla rastgele yapılmaz; son derece katı matematiksel kurallara ve dikkatli bir protokole dayanır. Hastanın damarına ilk giriş yapılıp, tüm ekipmanların içinden geçeceği ana kılıf yerleştirildiğinde vücudun pıhtılaşma alarmı çalmaya başlar. İşte tam bu saniyede, hastanın kilosuna göre miligram veya ünite cinsinden çok hassas bir şekilde hesaplanmış olan ilk yüksek doz heparin doğrudan damar içine enjekte edilir. Buna “başlangıç bolus dozu” adı verilir.

Bu ilk doz, pıhtılaşma sistemini hızlıca ve sert bir şekilde baskılar. Ancak heparinin standart formu vücuttan oldukça hızlı atıldığı için, işlemin süresi uzadıkça ilacın kandaki koruyucu etkisi yavaş yavaş azalmaya başlar. Karmaşık bir bacak damarı tıkanıklığını açmak veya beyindeki zorlu bir anevrizmayı tedavi etmek bazen saatler sürebilir. Bu tür uzun süren işlemlerde, genellikle her saat başı kandaki seviye tekrar ölçülür ve koruma kalkanının zayıflamasına izin vermemek için daha küçük, ek idame dozları uygulanır.

Bazı durumlarda ise sorun zaten oluşmuş devasa bir kan pıhtısıdır. Örneğin derin ven trombozu adı verilen, bacak ana toplardamarlarının tamamen pıhtı ile dolduğu durumlarda pıhtının içine özel kateterler yerleştirilir ve yavaş yavaş pıhtı eritici ilaçlar sıkılır. Bu süreç bazen yirmi dört saatten fazla sürer. Bu uzun süre boyunca pıhtının başka alanlara yayılmasını veya yeni pıhtıların oluşmasını engellemek için, heparin bir elektronik pompa yardımıyla saatler boyunca kesintisiz bir damla infüzyonu şeklinde hastanın damarına verilir.

Beyin Damarlarına Yapılan Müdahalelerde Heparin Neden Ekstra Hassasiyet Gerektirir?

Vücuttaki tüm damar ağları içerisinde müdahale edilmesi en riskli ve en fazla hassasiyet gerektiren bölge şüphesiz beyin damarlarıdır. Nöroendovasküler işlemler olarak adlandırılan bu müdahalelerde doğrudan beynin derinliklerine, kafatasının içine uzanan incecik damar tünellerine girilir. Beyin dokusu, insan vücudunda oksijensizliğe ve kanlanma bozukluklarına karşı en dayanıksız dokudur. Kan akışının sadece birkaç dakika kesilmesi bile milyonlarca beyin hücresinin geri dönüşümsüz olarak ölmesine neden olabilir.

Bacak veya kol damarlarında yapılacak bir işlem sırasında oluşabilecek milimetrik boyutlardaki bir pıhtı, genellikle büyük bir soruna yol açmadan tolere edilebilir veya sadece o bölgede hafif bir ağrı yaratır. Ancak beyin damarlarında oluşacak milimetrik boyutlarda, gözle zor görülen bir pıhtı bile doğrudan inme, yani felç ile sonuçlanabilecek kadar katastrofik bir potansiyele sahiptir. Bu gerçek, beyin damarı işlemlerinde kan sulandırıcı stratejisinin çok daha agresif olmasını zorunlu kılar.

Ancak ortada çözülmesi gereken çok ince bir denge vardır. Beyin damarları yapısal olarak vücuttaki diğer damarlardan çok daha ince ve narindir. Kanı pıhtılaşmasın diye gereğinden fazla sulandırmak, bu narin damarlardan birinin çatlaması durumunda durdurulamayan, ölümcül bir beyin kanamasına yol açabilir. Yani işlem sırasında girişimsel ekip, bir tarafta felç riski diğer tarafta beyin kanaması riski olan çok ince bir ip üzerinde yürümek zorundadır. Bu kusursuz denge, tamamen doğru hesaplanmış ve anlık olarak ölçülen heparin dozlarıyla sağlanır.

Beyin damarlarına müdahale edilen başlıca hayati durumlar şunlardır:

• Akut inme
• Beyin kanaması
• Damar baloncukları
• Damar yumağı hastalıkları
• Şah damarı darlıkları

Ameliyat Sırasında Hastanın Kanındaki Heparin Seviyesi Nasıl Ölçülür?

Kan sulandırıcı bir ilaç hastaya verildiğinde, ilacın o kişide ne kadar etki ettiğini bilmek hayati önem taşır. İnsan vücudu bir makine değildir; aynı doz ilaç, iki farklı hastada tamamen farklı seviyelerde kan sulanmasına neden olabilir. Hatta aynı hastada sabah yapılan işlemle akşam yapılan işlem arasında bile heparine verilen tepki değişebilir. Bu nedenle riskli damar içi operasyonlarda körlemesine veya tahmini hareket edilmez; anlık ve sürekli ölçümler yapılır.

Girişimsel radyoloji veya anjiyo ünitelerinde bu hayati ölçüm için en sık kullanılan yöntem Aktive Pıhtılaşma Zamanı adı verilen özel bir testtir. Bu testin en büyük özelliği, kan örneğinin hastanenin ana laboratuvarına gönderilmesine gerek kalmadan, doğrudan işlem odasında, saniyeler içinde sonuç verebilmesidir. İşlem sırasında hastanın kateterinden sadece birkaç damla kan alınır, özel bir tüpe konulur ve ameliyat masasının hemen yanındaki küçük bir elektronik cihaza yerleştirilir.

Cihaz, kanın içine konulan bir madde yardımıyla pıhtılaşma sürecini başlatır ve kanın tamamen pıhtılaşana kadar geçen süreyi saniye cinsinden sayar. Hiç ilaç almamış normal bir insanda kanın pıhtılaşma süresi yaklaşık yüz saniye civarındadır. Stentleme veya balon gibi bir damar içi işlem sırasında hedef, bu süreyi heparinin yardımıyla genellikle iki yüz ile üç yüz saniye arasına, yani normalin iki buçuk katına çıkarmaktır. İşlemi yapan uzman, cihazın ekranında beliren saniye değerine bakarak “Koruma kalkanı zayıflamış, biraz daha heparin ekleyelim” veya “Şu an pıhtılaşma seviyesi ideal ve güvenli, operasyona devam edebiliriz” şeklinde kesin kararlar alır.

Uzun Süreli Kateter ve Port Bakımında Heparin Kilit Yöntemi Nasıl Uygulanır?

Girişimsel radyologların temel görevlerinden biri de sadece tıkanmış damarları açmak değil aynı zamanda uzun soluklu tedaviler görecek hastalar için güvenli damar yolları oluşturmaktır. Böbrek yetmezliği nedeniyle sürekli diyalize girmesi gereken hastalar için kalın diyaliz kateterleri veya aylarca kemoterapi alması gereken kanser hastaları için cilt altına yerleştirilen özel port sistemleri bu kapsamdadır. Bu cihazlar genellikle plastik veya silikon türevlerinden üretilir ve hastanın vücudunda aylarca, hatta yıllarca kalabilirler.

Bu cihazların en büyük düşmanı, aktif olarak kullanılmadıkları dinlenme dönemlerinde içlerinde biriken kanın pıhtılaşarak boru sistemini tamamen tıkamasıdır. Plastik yüzeyler kan için her zaman pıhtılaşmayı tetikleyen uyarıcılardır. Bu tıkanmaları önlemek için tüm dünyada standart olarak uygulanan son derece pratik ama etkili bir yöntem vardır. Bu yönteme tıp dilinde “heparin kilidi” adı verilir.

Kemoterapi seansı veya diyaliz işlemi bittiğinde, cihazın damar içinde kalan ince boru kısmının hacmi milimetrik olarak hesaplanır. Bu iç hacim genellikle sadece birkaç mililitre kadardır. Bu küçük boşluğun içi, yüksek yoğunluklu heparin içeren bir serum sıvısı ile tamamen doldurulur ve cihazın kapağı kapatılır. Verilen bu sıvı hastanın kan dolaşımına karışmaz; sadece borunun iç duvarlarında sabit bir şekilde bekleyerek mekanik bir bariyer oluşturur. Haftalar sonra hasta yeni bir tedavi seansı için geldiğinde, hemşire sisteme yeni ilaç vermeden önce içeride bekleyen bu heparinli sıvıyı bir şırınga yardımıyla geri çeker ve atar. Böylece tüpün içi her kullanımdan önce tamamen açık, temiz ve pıhtısız kalır.

Düzenli bakım yapılmayan portlarda ortaya çıkabilecek sorunlar şunlardır:

• Tam tıkanıklık
• Enfeksiyon
• Tedavi gecikmesi
• Damar içi iltihap
• Cihazın tamamen çıkarılması gerekliliği

Heparin Tedavisinin Olası Riskleri ve Yan Etkileri Nelerdir?

Vücudun temel savunma mekanizmalarından birine bu kadar güçlü bir şekilde müdahale eden her tıbbi ajanda olduğu gibi, heparinin de son derece dikkatle yönetilmesi ve saygı duyulması gereken riskleri vardır. Kan pıhtılaşmasının yapay olarak durdurulmasının doğal bir sonucu olarak tedavinin en yaygın ve beklenen yan etkisi kanamadır. İlacın dozu ve hastanın hassasiyeti doğrultusunda, vücudun herhangi bir yerindeki küçük bir zedelenme bile normalden fazla ve uzun süre kanayabilir. İşlem yapılan iğne giriş yerlerinde sızıntılar veya büyük cilt altı kanamalarına bağlı morarmalar görülebilir. Hastanın mide ülseri gibi önceden var olan hassas bir durumu varsa, bu alanlarda ciddi iç kanama riski her zaman göz önünde bulundurulmalıdır.

Bunun yanı sıra çok daha nadir görülen ancak son derece tehlikeli, paradoksal bir yan etki daha vardır. Bu durum tıp literatüründe Heparin Kaynaklı Trombositopeni olarak adlandırılır. Bazı hastaların bağışıklık sistemi, heparini vücuda giren tehlikeli bir virüs veya bakteri gibi algılayarak ona karşı özel antikorlar, yani savaşçı moleküller üretmeye başlar.

Bu antikorlar, heparin ile kan pulcuklarının birleştiği noktalara saldırır. Bu saldırı sonucunda kan pulcukları parçalanarak sayıları hızla düşer; ancak daha da korkutucu olanı, bu parçalanma sırasında etrafa o kadar çok pıhtılaştırıcı madde saçılır ki hasta yoğun kan sulandırıcı almasına rağmen vücudunun her yerinde devasa ve kontrolsüz pıhtılar oluşmaya başlar. Bu durum genellikle tedaviye başlandıktan bir hafta ila on gün sonra ortaya çıkar. Bacaklarda ani morarmalar, açıklanamayan nefes darlıkları veya şiddetli göğüs ağrıları ile kendini belli edebilir. Böyle bir durumdan şüphelenildiğinde doktorlar heparini anında keser ve tamamen farklı kimyasal yapıdaki alternatif ilaçlara geçerler.

Heparin kullanımına bağlı olarak gelişebilecek istenmeyen durumlar şunlardır:

• Diş eti kanaması
• Cilt altı morarmaları
• Burun kanaması
• İdrarda kan görülmesi
• Trombosit sayısında ani düşüş

Acil Bir Kanama Durumunda Heparin Etkisi Nasıl Geri Döndürülür?

Girişimsel radyoloji operasyonları sırasında veya sonrasındaki takip sürecinde işler bazen planlandığı gibi gitmeyebilir. İncecik ve narin bir damarın işlem sırasında kazara yırtılması, hastanın tansiyonunun aniden fırlamasıyla daha önce fark edilmeyen bir bölgede kanama başlaması veya ameliyat yerinden durdurulamayan yoğun bir sızıntı olması gibi acil durumlar yaşanabilir. İşte böyle anlarda heparinin en kıymetli biyolojik özelliklerinden biri devreye girer: Tamamen ve hızla nötralize edilebilir olması.

Eğer hastanın kanındaki pıhtılaşma sisteminin acilen eski, güçlü haline döndürülmesi gerekiyorsa “Protamin Sülfat” adı verilen çok özel bir panzehir kullanılır. Protamin, aslında kökeni somon balıklarının doğal protein yapılarına dayanan ve laboratuvarda tıbbi kullanıma uygun hale getirilen bazik yapılı bir proteindir. Çalışma mantığı ise son derece basit bir kimyasal kurala, yani zıt kutupların birbirini çekmesi prensibine dayanır.

Heparin moleküllerinin çok yüksek oranda negatif elektrik yüküne sahip olduğundan bahsetmiştik. Protamin sülfat ise oldukça güçlü bir pozitif elektrik yüküne sahiptir. Bu panzehir hastanın damarına zerk edildiğinde, dolaşım sistemindeki negatif yüklü heparin moleküllerini güçlü birer mıknatıs gibi bularak onlara hızla kenetlenir. Bu kenetlenme sonucunda birbirine yapışan ve tuz benzeri kararlı bir yapı oluşturan bu iki molekül de etkisini yitirir ve vücuttan atılma sürecine girer. Bu işlem o kadar hızlı ve etkilidir ki kanamalı bir hastada durdurulmuş olan pıhtılaşma mekanizması dakikalar içinde mucizevi bir şekilde tekrar normal fonksiyonlarına kavuşur. Ancak bu panzehirin uygulanması da çok yavaş, sabırlı ve dikkatli bir infüzyonla yapılmalıdır; aksi takdirde ani tansiyon düşüklüğü ve kalp ritim bozuklukları gibi başka ciddi sorunlara yol açabilir.

Hamilelikte ve Diğer İlaçlarla Birlikte Heparin Kullanımı Nasıl Olmalıdır?

Heparin tedavisinin güvenli bir şekilde yürütülmesi, sadece ilacın doğru dozda verilmesiyle değil aynı zamanda hastanın genel sağlık durumu ve günlük yaşamında kullandığı diğer tüm faktörlerin hesaba katılmasıyla mümkündür. Özellikle yaşlı ve kronik hastalıkları olan bireylerde, birden fazla ilacın bir arada kullanılması çok yaygın bir durumdur. Eğer hasta halihazırda romatizma ağrıları için düzenli olarak güçlü ağrı kesiciler veya kalp hastalıkları nedeniyle trombositlerin birbirine yapışmasını engelleyen diğer kan sulandırıcı tabletleri kullanıyorsa, heparinin vücuttaki kanatıcı etkisi katlanarak, sinerjik bir şekilde artar. Bu tür ilaç etkileşimleri kontrol altına alınmadığında, mide veya bağırsak gibi organlarda yaşamı tehdit eden gizli iç kanamalar meydana gelebilir.

Öte yandan heparinin kullanıldığı en özellikli ve hassas hasta gruplarından biri de anne adaylarıdır. Hamilelik süreci, kadının vücudunda doğuma hazırlık amacıyla kanın doğal olarak daha pıhtılaşmaya eğilimli hale geldiği bir dönemdir. Bu durum özellikle bacak toplardamarlarında pıhtı oluşumu riskini belirgin şekilde artırır. Ancak hamile bir kadına ilaç vermek her zaman zordur, çünkü alınan kimyasalların büyük çoğunluğu plasenta adı verilen bariyeri aşarak anne karnındaki bebeğin kan dolaşımına geçer ve onun gelişimine zarar verebilir.

İşte heparin, bu noktada sahip olduğu devasa moleküler yapı sayesinde benzersiz bir avantaj sunar. Heparin ve düşük molekül ağırlıklı heparin molekülleri fiziksel olarak o kadar büyüktür ki plasentanın mikroskobik gözeneklerinden geçerek bebeğin tarafına ulaşmaları biyolojik olarak imkansızdır. Bu özellikleri onları hamilelik döneminde pıhtılaşma bozukluklarının tedavisinde ve önlenmesinde en güvenilir, altın standart seçenek haline getirir. Bebeğin gelişimine hiçbir şekilde zarar vermezler. Benzer şekilde büyük boyutları nedeniyle anne sütü kanallarına da sızamadıkları için, doğum sonrası emzirme döneminde de bebeğe geçme korkusu yaşanmadan son derece güvenle kullanılabilirler.

Kanama riskini artırdığı için heparin ile birlikte kullanılırken dikkat edilmesi gerekenler şunlardır:

• Aspirin
• Romatizma ilaçları
• Diğer kan sulandırıcılar
• Yüksek doz kortizon
• Trombosit baskılayıcı ajanlar

Sıkça sorulan sorular

Prof. Dr. Özgür KILIÇKESMEZ

Prof. Dr. Özgür Kılıçkesmez, minimal invaziv damar içi tedavilere odaklanan, Türkiye’nin önde gelen girişimsel radyoloji ve nöroradyoloji uzmanlarından biridir. Anevrizma ve inme tedavileri, embolizasyon işlemleri, tiroid ve paratiroid hastalıklarının ameliyatsız tedavileri, girişimsel onkoloji ve periferik damar girişimleri başlıca uzmanlık alanları arasındadır. Halen İstanbul Memorial Göztepe Hastanesi Girişimsel Radyoloji ve Nöroradyoloji Bölümü Sorumlusu olarak görev yapmaktadır.

1997 yılında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nden mezun olan Prof. Dr. Kılıçkesmez, 2012–2013 yıllarında Londra Guy’s & St Thomas’ ve King’s College Hospital’da “Clinical Fellow” olarak girişimsel radyoloji ve onkoloji alanında ileri eğitim almıştır. 2020 yılında profesör unvanını almış, aynı yıl SBÜ Çam ve Sakura Şehir Hastanesi Girişimsel Radyoloji Kurucu Hekimi olmuştur. Ayrıca EBIR (European Board of Interventional Radiology) sertifikasına sahiptir.

Prof. Dr. Kılıçkesmez’in 94 uluslararası, 40 ulusal makalesi ve 2500’ün üzerinde atıfı bulunmaktadır. American Journal of Roentgenology (AJR) ve Diagnostic & Interventional Radiology gibi prestijli dergilerde hakemlik yapmaktadır. Klinik ve akademik deneyimiyle inme tedavisi, beyin anevrizması, embolizasyon, tümör ablasyonu ve tiroid/paratiroid hastalıklarının minimal invaziv tedavileri konularında ulusal ve uluslararası alanda referans gösterilen bir isimdir.